Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Palinodia - interpretacja

Geneza utworu„Palinodia” to ostatnia z dwunastu satyr Ignacego Krasickiego, która znalazła się w zbiorze utworów wydanych w 1779 roku. Jak sam tytuł wskazuje, dzieło jest przykładem palinodii, a więc tekstu,
Interpretacja utworuW „Palinodii” Krasicki odwołuje się do stworzonych przez siebie satyr na zasadzie aluzji. W ten sposób powstaje rozbudowana, wielowymiarowa karykatura polskiego społeczeństwa. Pozorna pochwała samozadowolenia oszustów, zdrajców i rozpustników stanowi nawiązanie do „Szczęśliwości filutów”. Z kolei odwołanie do pijaństwa jako wady narodowej jest przywołaniem „Pijaństwa”. Wzmianka o „starych” i „młodych” odsyła do satyry „Świat zepsuty”, wypowiedź o płochych i modnych kobietach przywodzi na myśl „Żonę modną”. Krytyka sarmackiej anarchii stanowi zaś aluzję do utworu „Do króla”. Poeta odwołuje się nie tylko do własnych utworów, ale również do tradycji gatunku – przytacza kilka
Analiza utworu„Palinodia” Krasickiego pod względem stylistycznym stanowi antyfrazę, a więc tekst, którego sens dosłowny jest zaprzeczeniem sensu ukrytego. Początkowe słowa utworu: „Na co pisać satyry? Choć się złe zbyt wzniosło,/Przestańmy. Świat poprawiać – zuchwałe rzemiosło” - są tak naprawdę przewrotną prowokacją. Zapowiedź schlebiania społeczeństwu okazuje się jego krytyką.

Krasicki posługuje się tym samym stylem i tymi samymi motywami tematycznymi, które zastosował w swoich satyrach. Mamy tu do czynienia z licznymi apostrofami, służącymi nakreśleniu portretu społeczeństwa.

Utwór posiada